Update

Lieve allemaal,

Het is alweer even geleden dat ik geschreven heb, dus hoop ik dat ik jullie kan verblijden met een verhaal. Ten eerste zal ik jullie deelgenoot maken van de situatie waarin ik mij bevind en ten tweede ga ik wat vertellen over onze bezigheden van de afgelopen tijd. Op het moment zit ik bij Sergio's oma op de bank, waar wij nu verblijven. Het is warm en er zwermen irritante, moeilijk dood te krijgen muggen om mij heen alsof ik een feestmaal ben...maarrr als ik hoor dat het in Nederland koud is kan ik mijn zweet en muggenbulten alleen maar meer appricieren, omdat het ondanks alles een tropisch gevoel geeft. Ik merk dat, terwijl ik dit schrijf, ik mijn omgeving als meer vanzelfsprekend zie dan in het begin. Daarom is het goed om op te schrijven wat ik zie. Het is hier vooral heel erg groen, dat komt onder andere door de vele regenbuien. Nu moeten jullie niet denken, ha daar regent het ook, want het is niets vergeleken met Nederland. Je voelt het al aankomen in de lucht en dan trekken de wolken samen (heel mooi om te zien) en dan komen er dikke druppels uit de lucht, maar eigenlijk vaak niet langer dan een uur en het zorgt voor verkoeling en krijg steeds zin om er in te dansen. Ik moet zeggen dat ik helemaal fan ben van de lucht hier, zo mooi (zal een foto zetten, alles wordt hier namelijk gezet dus ik doe vrolijk mee). De wolken zijn echt fantastisch! Aan de ene kant is het dan bewolkt, mooi gevormde wolken met veel contrast en dan is er een scheidingslijn en aan de andere kant is het blauw met zon. Echt indrukwekkend. En niet te vergeten dat het ondanks de wolken gewoon warm is inplaats van grijs en koud. Sorry mensen ik ga jullie er mee vervelen, gewoon omdat het kan :)

De afgelopen (bijna) drie weken zijn we dus bij de oma van Sergio geweest, erg leuk om haar beter te leren kennen, ook grappig omdat ik nu opeens weer iemand heb die zich zorgen maakt en zegt dat ik moet eten en eten en eten haha, even wennen dus, maar wel fijn! Het is echt leuk om te zien hoe anders de dingen hier met familie gaan. Mensen komen gewoon even langs om te eten en dan gaan ze weer, terwijl dat in Nederland altijd een heel plan is. Inmiddels ben ik aan bijna iedereen voorgesteld en dat was wel even vreemd, want soms krijg ik het gevoel dat Sergio half Paramaribo kent en dan sta ik vriendelijk glimlachend naast hem om me voor te stellen, ja ik ben zijn vriendin uit Nederland whoehoe :) Ik voel me overal heel welkom en mensen zeggen soms ook welkom in mijn land en dat vind ik zo leuk klinken.
Ik vind het fijn dat ik nu eindelijk Sergio's familie en vrienden kan leren kennen! Je moet je wel even voorstellen dat we dan uitgaan en ik daar sta als klein wit meisje met vijf stoere donkere gasten om me heen en dan kijken die andere stagaires me toch vreemd aan haha...

Verder is Sergio begonnen met zijn onderzoek, samen met nog drie andere meiden. Het gaat goed, maar heeft veel voeten in de aarde omdat nog niet alles geregeld is hier en iedereen vooral rustig aan doet (een instelling die me over het algemeen goed bevalt maar niet altijd even praktisch is). Ik ben deze week begonnen bij het Medisch Opvoedkundig Bureau (MOB). In Nederland had ik niet meer gehoord of het door kon gaan, maar toen ik daar kwam hoefde ik me niet voor te stellen, hij zei gewoon en jij bent Esther Steen, dus dat..ik was verbaasd maar ik ga me niet meer verbazen en druk maken over de bepaalde gang van zaken, want dan kan ik blijven doorgaan. Gewoon go with the flow en genieten!

Deze week stond ik vroeg op, omdat alles hier vroeg begint en vroeg kan stoppen want 's middags is het echt te heet. Ik loop nu mee met een vrouw die hometrainer is. Dit betekent dat zij kinderen met een ontwikkelingsachterstand en spraakproblemen begeleidt en ook huis en schoolbezoeken doet. Afgelopen maandag mocht ik mee op buitendienst naar een school om een meisje te observeren en ik heb nu bij twee kinderen meegekeken en een vergadering bijgewoont. Ik word heel serieus genomen en er wordt om mijn mening en inzicht gevraagd, ik mocht de ouders vragen stellen en aantekeningen maken die in het dossier opgenomen zijn. Het is een interessante ervaring.

We zijn voornamelijk in de stad geweest en inmiddels begin ik de weg al een beetje te kennen. Het is lastig omdat de stad voornamelijk in blokken is gebouwd, waardoor voor mijn gevoel alles op elkaar lijkt. Gelukkig heb ik nu een aantal herkenningspunten gevonden, zodat ik mijn geliefde richtingsgevoel weer terug krijg. Verder zijn we dus naar Colakreek geweest, waar ik de vorige keer al over schreef, en als ik dan die palmbomen zie met zand, het is warm en ik lig in een hangmat een boek te lezen (ik ga oma's boekenkast af) dan voel ik me intens gelukkig en haat ik degene die stress heeft uitgevonden en in standhoudt. Dus doe ik de tijd die ik hier ben rustig aan en Sergio ook (ligt nu naast me te slapen) en geniet ik van alle nieuwe dingen die op mijn pad komen. En daarover later meer.

Liefs,

Esther